بیماری مزمن کلیه یک قاتل آهسته و خاموش است که در دهه گذشته افزایش یافته است. تا 14 درصد از آمریکایی ها تحت تأثیر پیری سریع کلیه هستند که مستقیماً با دیابت، فشار خون بالا و چاقی مرتبط است.
بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه (CKD) اغلب به مرحله نهایی بیماری کلیوی (ESRD) پیشرفت می کنند و به دیالیز وابسته هستند که گران است. جمعیت ESRD و خدمات پزشکی بزرگ 7 درصد از کل بودجه بیمه درمانی ایالات متحده (1 درصد از کل بودجه فدرال) را تشکیل می دهند.
به دلیل نیاز به دیالیز مکرر (حداکثر سه بار در هفته)، اغلب این بیماران اغلب دارای اضافه بار مایعات مزمن هستند که منجر به حوادث قلبی عروقی و مرگ و میر بسیار زیاد می شود.
تشخیص مایع در واحد دیالیز معمولاً شامل گوش دادن به رال ها و فشار دادن پاها برای ایجاد ادم مچ پا است. متأسفانه، این روش تعداد زیادی احتقان ریه بدون علامت را به جا می گذارد که قابل تشخیص نیست. راه حل این است که قبل از بروز علائم مایع، مایع را شناسایی کنید و با مصرف مایعات بیشتر در طول دیالیز، وزن خشک آن را کاهش دهید.
به دلیل غیرتهاجمی بودن، استفاده آسان و غیر تشعشعی، سونوگرافی ریه به سرعت به روش ارجح برای نفرولوژیست ها برای ارزیابی حجم مایع تبدیل شد. با سونوگرافی، پزشک می تواند به سرعت تشخیص دهد که آیا پلورال افیوژن وجود دارد یا خیر و می تواند ببیند که آیا یک الگوی خط B اصلی وجود دارد یا خیر و میزان مایعی که بیمار حمل می کند را ارزیابی کند.
به عنوان اولین نفری که این مدل های مراقبت را ایجاد کرد، نفرولوژیست ها مراقبت از بیماران را در بازی ارائه می کنند. سونوگرافی ابزار ارزشمندی برای تعیین کمیت اضافه بار مایعات در بیماران دیالیزی و جلوگیری از پذیرش بیماران قلبی عروقی است که در نهایت باعث صرفه جویی در هزینه پزشکان و سازمان های دیالیزی می شود.
اگر بتوانیم سالی یک بار از ورود هر بیمار به بیمارستان جلوگیری کنیم، می توانیم میلیون ها دلار صرفه جویی کنیم. همانطور که از هزینه های خدمات به یک محیط مراقبت بهداشتی مبتنی بر ارزش می رویم، اهمیت آن بیشتر می شود زیرا از جیب شرکت دیالیز و جیب پزشکان گرفته می شود.
